narunować

narunować

narunować(hornjoserbšćina)

werb

wosoba	singular	dual	plural
1.	narunuju	narunujemoj	narunujemy
2.	narunuješ	narunujetej (-taj)	narunujeće
3.	narunuje	narunujetej	narunuja (narunuju)

aspekt	ip
transgresiw	narunujo, narunujcy, narunowawši
prezensowy particip	narunowacy
preteritowy particip	narunowany
ł-forma	narunował, narunowała, narunowało, dual: narunowałoj, plural: narunowali (narunowałe)
werbalny substantiw	narunowanje

preteritum
wosoba	singular	dual	plural
1.	narunowach	narunowachmoj	narunowachmy
2.	narunowaše	narunowaštej	narunowašće
3.	narunowaše	narunowaštej	narunowachu

imperatiw
wosoba	singular	dual	plural
1.	—	narunujmoj	narunujmy
2.	narunuj	narunujtej (-taj)	narunujće
3.	narunuj, njech narunuje	narunujtej (-taj)	njech narunuja (narunuju)

Ortografija

Dźělenje słowow: na-ru-no-wać

Wurjekowanje

IPA: naʀunou̯aʧ

Semantika

Woznamy:

[1] 'Kedźbu! Tute hesło je zarodk. Wone bu awtomatisce z tekstoweho korpusa generowane a njebu hišće kontrolowane. Tež ortografija móže być zestarjena.

Dalše wujasnjenja:

Imperfektiwne narunowaše je 0x dokładźene, narunowa (móže tež něšto druhe być) 0x.

Synonymy:

[1] wotrunać; wotrunować; narunać

Přikłady:

[1] Tam črjódka pólskich a sowjetskich muži bydli, mjez tym zo cuzy dźěłaćerjo w burskich statokach jenož po jednym bydla, narunujo tam hospodarja abo jeho synow abo bywajo docyła z jeničkej muskej mocu na statoku. (Kubašec)

Wosebje w serbskich swójbach na kromje serbskeho rěčneho teritorija, a to samo w swójbach, w kotrychž běštaj wobaj mandźelskaj serbskeho pochada, aktiwnje serbsku rěč wobknježeštaj a so jako Serbaj čuještaj, poča němska wobchadna rěč poněčim serbsku narunować. (Rozhlad 1998)

Swoju maćernu rěč wobknježa poměrnje derje, byrnjež sčasami narunuja někotre słowa z čěskimi. (Rozhlad 1997)

Přełožki

jendźelski: [1] replace, substitute, compensate, make up for