pointować

pointować

pointować(hornjoserbšćina)

werb

wosoba	singular	dual	plural
1.	pointuju	pointujemoj	pointujemy
2.	pointuješ	pointujetej (-taj)	pointujeće
3.	pointuje	pointujetej	pointuja (pointuju)

aspekt	ip
transgresiw	pointujo, pointujcy, pointowawši
prezensowy particip	pointowacy
preteritowy particip	pointowany
ł-forma	pointował, pointowała, pointowało, dual: pointowałoj, plural: pointowali (pointowałe)
werbalny substantiw	pointowanje

preteritum
wosoba	singular	dual	plural
1.	pointowach	pointowachmoj	pointowachmy
2.	pointowaše	pointowaštej	pointowašće
3.	pointowaše	pointowaštej	pointowachu

imperatiw
wosoba	singular	dual	plural
1.	—	pointujmoj	pointujmy
2.	pointuj	pointujtej (-taj)	pointujće
3.	pointuj, njech pointuje	pointujtej (-taj)	njech pointuja (pointuju)

Ortografija

Dźělenje słowow: po-in-to-wać

Wurjekowanje

IPA: pɔintou̯aʧ

Semantika

Woznamy:

[1] 'Kedźbu! Tute hesło je zarodk. Wone bu awtomatisce z tekstoweho korpusa generowane a njebu hišće kontrolowane. Tež ortografija móže być zestarjena.

Dalše wujasnjenja:

Imperfektiwne pointowaše je 0x dokładźene, pointowa (móže tež něšto druhe być) 0x.

Přikłady:

[1] Moje pointowane dobyće w druhej wójnje wo Helgu běchu někotři sobu dožiwili. (Koch)

Je, kaž by wón najprjedy njewinowate studije molujo a na ničo njemyslo naraz wutřělił do swojeje myslički, woneho i-dypka, kaž to pointowany wobraz přeradźa. (Rozhlad 1994)

Druhi cyklus zběrki, w pruze njebjeskej, přinošuje basnje z wjesneho žiwjenja, pointowane z 383 nabovii Pohladamy-li na basniske dźěło Ćišinskeho z ptačeje perspektiwy a zdobom dźiwajo na jeho cyłkowne wuwiće, wuzběhuja so wurazne tematiske a formalne prudy a tendency. (Ćišinski)

Ja sym nětko zaso w połnym wohnju z pěsnjenjom sym so walił na cyle nowy žanr: Maćizny a wobrazy ze stwórbineho žiwjenja, pointowane z jěrej wótrosću na čłowječe žiwjenje in praXi. (Ćišinski)

Přełožki

němski: [1] pointieren