K wobsahej skočić

slubjować

z Wikisłownika

slubjować

wosoba singular dual plural
1. slubjujuslubjujemojslubjujemy
2. slubjuješslubjujetej (-taj)slubjujeće
3. slubjujeslubjujetejslubjuja (slubjuju)
aspekt ip
transgresiw slubjujo, slubjujcy, slubjowawši
prezensowy particip slubjowacy
preteritowy particip slubjowany
ł-forma slubjował, slubjowała, slubjowało,
dual: slubjowałoj, plural: slubjowali (slubjowałe)
werbalny substantiw slubjowanje


preteritum
wosoba singular dual plural
1. slubjowachslubjowachmojslubjowachmy
2. slubjowašeslubjowaštejslubjowašće
3. slubjowašeslubjowaštejslubjowachu
imperatiw
wosoba singular dual plural
1. slubjujmojslubjujmy
2. slubjujslubjujtej (-taj)slubjujće
3. slubjuj, njech slubjujeslubjujtej (-taj)njech slubjuja (slubjuju)

Ortografija

[wobdźěłać]

Dźělenje słowow: slu-bjo-wać

Wurjekowanje

[wobdźěłać]
IPA: slubʲou̯aʧ

Semantika

[wobdźěłać]

Woznamy:

[1] 'Kedźbu! Tute hesło je zarodk. Wone bu awtomatisce z tekstoweho korpusa generowane a njebu hišće kontrolowane. Tež ortografija móže być zestarjena.

Dalše wujasnjenja:

Imperfektiwne slubjowaše je 1x dokładźene, slubjowa (móže tež něšto druhe być) 0x.

Přikłady:

[1] Stojan a modleše so k ludej wobroćeny ze swojim sylnym hłosom a cyły lud wospjetowaše wótře joho słowa wobnowjenja křćeńskoho sluba, wobkrućeše Bohu, zo so wotrjeknje złoho ducha a wšitkich joho skutkow a wšeje joho hordosće, wuznawaše wótře, zo wěri do Boha Wótca a Syna a Ducha swjatoho, slubjowaše, zo chce Bože kaznje dźeržeć a dobre žiwjenjo po swjatej wěrje wjesć. (Katolski Posoł 1913)
Traš potom, hdyž budze so tudy słowjanske towarstwo bóle wutworić, z toho slubjujemy sebi něšto wulkotneho. (Ćišinski)
Přetož tak rěči Knjez: Kaž sym zwjedł na tutón lud wšo to wulke njezbožo, tak zwjedu na nich tež wulke žohnowanje, kotrež jim slubjuju. (Stary zakoń 1973)



Přełožki

[wobdźěłać]