wučwělować
wučwělować
wučwělować(hornjoserbšćina)
[wobdźěłać]| wosoba | singular | dual | plural |
|---|---|---|---|
| 1. | wučwěluju | wučwělujemoj | wučwělujemy |
| 2. | wučwěluješ | wučwělujetej (-taj) | wučwělujeće |
| 3. | wučwěluje | wučwělujetej (-taj) | wučwěluja (wučwěluju) |
| aspekt | p | ||
| transgresiw | wučwělujo, wučwělujcy, wučwělowawši | ||
| prezensowy particip | wučwělowacy | ||
| preteritowy particip | wučwělowany | ||
| ł-forma | wučwělował, wučwělowała, wučwělowało, dual: wučwělowałoj, plural: wučwělowali (wučwělowałe) | ||
| werbalny substantiw | wučwělowanje | ||
| preteritum | |||
| wosoba | singular | dual | plural |
|---|---|---|---|
| 1. | wučwělowach | wučwělowachmoj | wučwělowachmy |
| 2. | wučwělowa | wučwělowaštej | wučwělowašće |
| 3. | wučwělowa | wučwělowaštej | wučwělowachu |
| imperatiw | |||
| wosoba | singular | dual | plural |
|---|---|---|---|
| 1. | --- | wučwělujmoj | wučwělujmy |
| 2. | wučwěluj | wučwělujtej (-taj) | wučwělujće |
| 3. | wučwěluj, njech wučwěluje | wučwělujtej (-taj) | njech wučwěluja (wučwěluju) |
Ortografija
[wobdźěłać]Dźělenje słowow:
wu-čwě-lo-wać
Wurjekowanje
[wobdźěłać]- IPA: u̯uʧu̯ʲɪlou̯aʧ
Semantika
[wobdźěłać]Woznamy:
- [1] 'Kedźbu! Tute hesło je zarodk. Wone bu awtomatisce z tekstoweho korpusa generowane a njebu hišće kontrolowane. Tež ortografija móže być zestarjena.
Dalše wujasnjenja:
- Imperfektiwne wučwělowaše je 0x dokładźene, wučwělowa (móže tež něšto druhe być) 0x.
Přikłady:
- [1] Woči hladaštej wučwělowanej kaž pola swjateje martrarki, hrózba ju z mocu třaseše. (Młynkowa)
- Měješe syno do města wjezć za wojersku wobsadku, ale njebě hněwny, hdyž smědźeše so zawróćić z wučwělowanym měšćanostu w swojim synje. (Kubašec)
- Widźachu drje wučwělowanych pólskich sobubratrow so do blokow wróćić, ale ći běchu wuwzaća w lěhwje, z kotrymiž so wosebje zlě zachadźeše. (Kubašec)