wupromjenjować
Napohlad
wupromjenjować
wupromjenjować(hornjoserbšćina)
[wobdźěłać]| wosoba | singular | dual | plural |
|---|---|---|---|
| 1. | wupromjenjuju | wupromjenjujemoj | wupromjenjujemy |
| 2. | wupromjenjuješ | wupromjenjujetej (-taj) | wupromjenjujeće |
| 3. | wupromjenjuje | wupromjenjujetej | wupromjenjuja (wupromjenjuju) |
| aspekt | ip |
| transgresiw | wupromjenjujo, wupromjenjujcy, wupromjenjowawši |
| prezensowy particip | wupromjenjowacy |
| preteritowy particip | wupromjenjowany |
| ł-forma | wupromjenjował, wupromjenjowała, wupromjenjowało, dual: wupromjenjowałoj, plural: wupromjenjowali (wupromjenjowałe) |
| werbalny substantiw | wupromjenjowanje |
| preteritum | |||
| wosoba | singular | dual | plural |
|---|---|---|---|
| 1. | wupromjenjowach | wupromjenjowachmoj | wupromjenjowachmy |
| 2. | wupromjenjowaše | wupromjenjowaštej | wupromjenjowašće |
| 3. | wupromjenjowaše | wupromjenjowaštej | wupromjenjowachu |
| imperatiw | |||
| wosoba | singular | dual | plural |
|---|---|---|---|
| 1. | — | wupromjenjujmoj | wupromjenjujmy |
| 2. | wupromjenjuj | wupromjenjujtej (-taj) | wupromjenjujće |
| 3. | wupromjenjuj, njech wupromjenjuje | wupromjenjujtej (-taj) | njech wupromjenjuja (wupromjenjuju) |
Ortografija
[wobdźěłać]Dźělenje słowow:
wu-pro-mje-njo-wać
Wurjekowanje
[wobdźěłać]- IPA: u̯upʀomʲenʲou̯aʧ
Semantika
[wobdźěłać]Woznamy:
- [1] 'Kedźbu! Tute hesło je zarodk. Wone bu awtomatisce z tekstoweho korpusa generowane a njebu hišće kontrolowane. Tež ortografija móže być zestarjena.
Dalše wujasnjenja:
- Imperfektiwne wupromjenjowaše je 0x dokładźene, wupromjenjowa (móže tež něšto druhe być) 0x.
Synonymy:
- [1] wupromjenić; wupromjenjeć; wusyłać; wusćěłać; wupružić; wupružeć; wuprudźić; wuprudźeć
Přikłady:
- [1] Ty sy chcył, zo by Marija w domje Jězusa a Józefa była dobra mać cyłeje swójby, - sčiń na jeje zastupnistwo, zo wšitke maćerje w našich swójbach haja a wupromjenjuja lubosć a swjatosć. (Wosadnik 1979)