zwotnošować
zwotnošować
zwotnošować(hornjoserbšćina)
[wobdźěłać]| wosoba | singular | dual | plural |
|---|---|---|---|
| 1. | zwotnošuju | zwotnošujemoj | zwotnošujemy |
| 2. | zwotnošuješ | zwotnošujetej (-taj) | zwotnošujeće |
| 3. | zwotnošuje | zwotnošujetej (-taj) | zwotnošuja (zwotnošuju) |
| aspekt | p | ||
| transgresiw | zwotnošujo, zwotnošujcy, zwotnošowawši | ||
| prezensowy particip | zwotnošowacy | ||
| preteritowy particip | zwotnošowany | ||
| ł-forma | zwotnošował, zwotnošowała, zwotnošowało, dual: zwotnošowałoj, plural: zwotnošowali (zwotnošowałe) | ||
| werbalny substantiw | zwotnošowanje | ||
| preteritum | |||
| wosoba | singular | dual | plural |
|---|---|---|---|
| 1. | zwotnošowach | zwotnošowachmoj | zwotnošowachmy |
| 2. | zwotnošowa | zwotnošowaštej | zwotnošowašće |
| 3. | zwotnošowa | zwotnošowaštej | zwotnošowachu |
| imperatiw | |||
| wosoba | singular | dual | plural |
|---|---|---|---|
| 1. | --- | zwotnošujmoj | zwotnošujmy |
| 2. | zwotnošuj | zwotnošujtej (-taj) | zwotnošujće |
| 3. | zwotnošuj, njech zwotnošuje | zwotnošujtej (-taj) | njech zwotnošuja (zwotnošuju) |
Ortografija
[wobdźěłać]Dźělenje słowow:
zwot-no-šo-wać
Wurjekowanje
[wobdźěłać]- IPA: zu̯ɔtnoʃou̯aʧ
Semantika
[wobdźěłać]Woznamy:
- [1] 'Kedźbu! Tute hesło je zarodk. Wone bu awtomatisce z tekstoweho korpusa generowane a njebu hišće kontrolowane. Tež ortografija móže być zestarjena.
Dalše wujasnjenja:
- Imperfektiwne zwotnošowaše je 0x dokładźene, zwotnošowa (móže tež něšto druhe być) 0x.
Přikłady:
- [1] Zešlachći so mi, zwuslědźować a poněčim sej domoj zwotnošować Pušskinowe ,,Powěsće Bjelkina``, Gogolowe Wječorki na wudworje blisko Dikanki`` a ,,Mirgorod``, dale ,,Zapiski hońtwjerja`` Iwana Turgenjewa, skónčnje zwjazk ,,Ruskich bylinow``, sławny pomnik staroruskeje literatury ,,Słowo wo wuprawje Igorja`` a hišće chłóšćenku, žadnu zběrku ruskich ludowych bajkow wot Aleksandra Afanasjewa. (Njechorński)
Přełožki
[wobdźěłać]
|