dźěračnik
dźěračnik
dźěračnik (hornjoserbšćina)
[wobdźěłać]substantiw, m
[wobdźěłać]| kazus | singular | dual | plural |
|---|---|---|---|
| nominatiw | dźěračnik | dźěračnikaj | dźěračniki |
| genitiw | dźěračnika | dźěračnikow | dźěračnikow |
| datiw | dźěračnikej | dźěračnikomaj | dźěračnikam |
| akuzatiw | dźěračnik | dźěračnikaj | dźěračniki |
| instrumental | z(e) dźěračnikom | z(e) dźěračnikomaj | z(e) dźěračnikami |
| lokatiw | po dźěračniku | po dźěračnikomaj | po dźěračnikach |
Ortografija
[wobdźěłać]Dźělenje słowow:
dźě-rač-nik
Semantika
[wobdźěłać]Synonymy:
