worakawc

worakawc

worakawc (hornjoserbšćina)

substantiw, m

kazus	singular	dual	plural
nominatiw	worakawc	worakawcaj	worakawcy
genitiw	worakawca	worakawcow	worakawcow
datiw	worakawcej	worakawcomaj	worakawcam
akuzatiw	worakawca	worakawcow	worakawcow
instrumental	z(e) worakawcom	z(e) worakawcomaj	z(e) worakawcami
lokatiw	po worakawcu	po worakawcomaj	po worakawcach
wokatiw	worakawco	worakawcaj	worakawcy

Ortografija

Dźělenje słowow:

wo·ra·kawc, genitiw wo·ra·kaw·ca

Wurjekowanje

[1] Mfa: ['u̯ɔʀakau̯c]

Słuchowe přikłady:

Semantika

Woznamy:

[1]

Dalše wujasnjenja:

[1]

Skrótšenki:

[1]

Pochad:

[1]

Synonymy:

[1] witka, pješka, chrobolak, njedušnik, rjelpuch, rjelpus, raws, štryk, hewrjekar, njedočnik, njekmanik, njekrasnik, njebolak, wotlěpjer, slěpc, hepjel, hepjelak, rapak, sćerbik, šibał, šibałc

Antonymy:

[1] pěknušk, piplak, pimpula, pleńčo

Hyperonymy:

[1] dźěćo, wosoba

Hyponymy:

[1]

Kolokacije:

[1]

Přikłady:

[1] A běchu tu tež někotři worakawcy, kiž wjesnjanostu šćipachu z lózej hubu. (Měrćin Nowak-Njechorński)

[1] Tohodla sydaše, hdyžkuli móžno, wučerjowa žona za khachlemi předźo a za worakawcami kedźbujo, kaž zmij. (Mikławš Bjedrich-Radlubin)

[1] Je blešu palenca sobu do šule wzał, a z někotrymi worakawcami su małeho Konrada, syna lěkarja Wencla, tak wopojili, zo je potom cyłu šulsku stwu zabluwał a zo su jeho dyrbjeli kaž choreho domoj wjezć. (Marja Kubašec)

Rěčne wobroty:

[1]

Wotwodźene wopřijeća:

[1] worakawosć, worakawstwo, worakawe/-a/-y, worakawić, worać

Přełožki

čěski: [1] rošťák m, uličník m, drzoun m hornjoserbski: [1] worakawc m, witka f jendźelski: [1] rascal, scamp, scoundrel, imp

kašubski: [1] psotnik m, brój m, ùrwisz m, nipòcnik m, krabùt m, bówka m němski: [1] Strolch m, Schlingel m, Frechdachs m pólski: [1] urwis m, łobuz m, łobuziak m, zuchwalec m,