skonjeć

skonjeć

zawidźeć (hornjoserbšćina)

werb

wosoba	singular	dual	plural
1.	skonjam	skonjamoj	skonjamy
2.	skonješ	skonjatej (-taj)	skonjeće
3.	skonja	skonjatej (-taj)	skonjeja (skonjeju)

aspekt	p
transgresiw	skonjejo, skonjejcy, skonjawši
prezensowy particip	skonjacy
preteritowy particip	skonjany
ł-forma	skonjał, skonjała, skonjało, dual: skonjałoj, plural: skonjeli (skonjałe)
werbalny substantiw	skonjenje

preteritum
wosoba	singular	dual	plural
1.	skonjach	skonjachmoj	skonjachmy
2.	skonje	skonještej	skonješće
3.	skonje	skonještej	skonjachu

imperatiw
wosoba	singular	dual	plural
1.	---	skonjejmoj	skonjejmy
2.	skonjej	skonjejtej	skonjejće
3.	skonjej, njech skonja	skonjejtej	njech skonjeja (skonjeju)

Ortografija

Dźělenje słowow: sko-njeć

Semantika

Přikłady:

[1] Dźěło "hoberske" samo pak je so rozwiło, přewjedło a skonjało takle, zo rukopis Odyseje po wjacorych spěwach a do ćišća ze swojimi porjedźenkami (zwjetša pisanskich zmylkow), pokiwami a namjetami wuhotowachu kk. farar Šwjela, stud. dr. prof. Ota Wićaz a dr. teol. Jakubaš. (Urban)

Měšćan twój najlěpši běh swój skonja, starawši so wěk wšón w dźěławosći za tebje, štož nan so w luboznosći za swojich: Njech wšě duž sylzy ronja. (Ćišinski)

Dźeń so skonja, zwony zwonja, swjatok sprócnym witany. (Zejler)

Tu so kóždy wotwlakuje, prjed hač wěc njej' skonjana. (Zejler)

Na row, kiž měr ći dawa po prócy skonjanej, tež kładźe Serbow sława wěnc česće njezwjadłej! (Zejler)

Přełožki

němski: [1] beenden esperanto: [1] fini