skonjeć

z Wikisłownika
Zur Navigation springen Zur Suche springen

skonjeć

zawidźeć (hornjoserbšćina)[wobdźěłać]

werb[wobdźěłać]

wosoba singular dual plural
1. skonjam skonjamoj skonjamy
2. skonješ skonjatej (-taj) skonjeće
3. skonja skonjatej (-taj) skonjeja (skonjeju)


aspekt p
transgresiw skonjejo, skonjejcy, skonjawši
prezensowy particip skonjacy
preteritowy particip skonjany
ł-forma skonjał, skonjała, skonjało,
dual: skonjałoj, plural: skonjeli (skonjałe)
werbalny substantiw skonjenje



preteritum
wosoba singular dual plural
1. skonjach skonjachmoj skonjachmy
2. skonje skonještej skonješće
3. skonje skonještej skonjachu



imperatiw
wosoba singular dual plural
1. --- skonjejmoj skonjejmy
2. skonjej skonjejtej skonjejće
3. skonjej, njech skonja skonjejtej njech skonjeja (skonjeju)




Ortografija

Dźělenje słowow: sko-njeć

Semantika

Přikłady:

[1] Dźěło "hoberske" samo pak je so rozwiło, přewjedło a skonjało takle, zo rukopis Odyseje po wjacorych spěwach a do ćišća ze swojimi porjedźenkami (zwjetša pisanskich zmylkow), pokiwami a namjetami wuhotowachu kk. farar Šwjela, stud. dr. prof. Ota Wićaz a dr. teol. Jakubaš. (Urban)
Měšćan twój najlěpši běh swój skonja, starawši so wěk wšón w dźěławosći za tebje, štož nan so w luboznosći za swojich: Njech wšě duž sylzy ronja. (Ćišinski)
Dźeń so skonja, zwony zwonja, swjatok sprócnym witany. (Zejler)

Tu so kóždy wotwlakuje, prjed hač wěc njej' skonjana. (Zejler)

Na row, kiž měr ći dawa po prócy skonjanej, tež kładźe Serbow sława wěnc česće njezwjadłej! (Zejler)


Přełožki[wobdźěłać]