wulětować
wulětować
wulětować(hornjoserbšćina)
[wobdźěłać]| wosoba | singular | dual | plural |
|---|---|---|---|
| 1. | wulětuju | wulětujemoj | wulětujemy |
| 2. | wulětuješ | wulětujetej (-taj) | wulětujeće |
| 3. | wulětuje | wulětujetej | wulětuja (wulětuju) |
| aspekt | ip |
| transgresiw | wulětujo, wulětujcy, wulětowawši |
| prezensowy particip | wulětowacy |
| preteritowy particip | wulětowany |
| ł-forma | wulětował, wulětowała, wulětowało, dual: wulětowałoj, plural: wulětowali (wulětowałe) |
| werbalny substantiw | wulětowanje |
| preteritum | |||
| wosoba | singular | dual | plural |
|---|---|---|---|
| 1. | wulětowach | wulětowachmoj | wulětowachmy |
| 2. | wulětowaše | wulětowaštej | wulětowašće |
| 3. | wulětowaše | wulětowaštej | wulětowachu |
| imperatiw | |||
| wosoba | singular | dual | plural |
|---|---|---|---|
| 1. | — | wulětujmoj | wulětujmy |
| 2. | wulětuj | wulětujtej (-taj) | wulětujće |
| 3. | wulětuj, njech wulětuje | wulětujtej (-taj) | njech wulětuja (wulětuju) |
Ortografija
[wobdźěłać]Dźělenje słowow:
wu-lě-to-wać
Wurjekowanje
[wobdźěłać]- IPA: u̯ulʲɪtou̯aʧ
Semantika
[wobdźěłać]Woznamy:
- [1] 'Kedźbu! Tute hesło je zarodk. Wone bu awtomatisce z tekstoweho korpusa generowane a njebu hišće kontrolowane. Tež ortografija móže być zestarjena.
Dalše wujasnjenja:
- Imperfektiwne wulětowaše je 0x dokładźene, wulětowa (móže tež něšto druhe być) 0x.
Synonymy:
- [1] wulećeć
Přikłady:
- [1] Chowaše so za pasmom lěsnych hatow a haćikow, tajkich luboznych, zasonjenych, hdźež Běłochołmčanske čaple sej wulětowachu na rybarsku łakańcu, hdźež běłe gingawy so płomjenjachu zeza rohodźe, hdźež jenož tonuški ćišinu překažachu ze swojim wrěšćenjom. (Njechorński)
- Wulki parnik z wulětowarjemi so tam powali a podnuri. (Katolski Posoł 1915)
- Ze swojeho bydlenja na Choćebuskej periferiji sej hižo z wjele lět wulětuje do łužiskich wsow, dalokož su so wot wuhla přelutowali. (Rozhlad 1993)
- Z róžka stwy, hnydom pódla wokna, wulětuja mole. (Čornakec)
- Tuž smy mnoho wulětowali. (Ćišinski)
- Štyri njedźele po dypanju póčnu młode sobu wulětować, ale stare je hišće dołho žiwja, štož jim wulku haru čini, přetož dobre hołbje maja hižo zasy jejka, hdyž su młode hišće w hnězdźe. (Ćišinski)
- Rejwarjo a hoscźinarjo, se ß w horschcźi, wulětuja s duri psched hród won. (Radyserb)
- To traješe štyri dny pospochi, doniž so wulětowarjo z Frankfurta wróćachu. (Katolski Posoł 1913)
Přełožki
[wobdźěłać]
|